بسم الله الرحمن الرحيم
دى اول مرة اكتب فيها اى حاجة اكتر من اربع سطور بس هحاول ابقى منظم يعنى عشان الموضوع ده كان بيخلينى اتردد اكتر اى حاجة (اللى هو عدم التركيز.. ركز معايا وحياة أبوك) المهم.
من زمان وانا صغير كان اهلى واصحابى وقرايبى بيقولوا عليا ذكى او ونبيه ماشاء الله بس مش موجه تفكيرى فى الاتجاه الصح( من وجهة نظرهم طبعا) ويقولوا عليا طيب اوى(ساذج يعنى... برضو من وجهة نظرهم) و محترم أوى و أنا قاعد مكانى مش معترض بستقبل كلامهم بإبتسامة مكنتش ببقى فاهم هم مالهم بيا اساسا!! كان بيبقى نفسى اقلهم سيبونى فى حالى وخليكم فى نفسكم.
طبعا انا كنت نبيه ما شاء الله بس كنت بحب افكر كتير فى أى حاجة واشغل دماغى بكل حاجة وفضولى جدا بس المشكلة انى مكنتش بستخدم نباهتى دى فى انى اجمل الكلام او انافق الناس او اعرف الف وادور و طبعا ده كان شئ غلط فى نظر الناس ووالدى كان بيبصلى نظرة ازدراء كدة عشان انا مش بعرف اتعامل مع الناس(ساعتها مكنتش فاهم هو يقصد ايه وهو محاولش يفهمنى الصراحة برضو) كانت بتخلينى افقد ثقتى فى أى حاجة (وبعد كدة ييجى يقولى مالك مهزوز كدة!! اقله ايه طيب!!)
المهم كانت مشكلتى انى مبعرفش اكدب ولا الف و ادور والناس كانت معتقدة ان ده بسبب انى مش بفهم وغبى اجتماعيا!! مع انى كنت بكسب الناس بسهولة جدا بس بطيبتى وكنت بعتمد على كدة ليه الف و ادور واتجمل لما ممكن اكون بطبيعتى!! كانت الناس بتحاول تستغلنى ويوصلوا كلام لبعض عن طريقى و يمسكوا غلطة لاهلى عن طريقى برضو. مش هدعى انى كنت انبه الناس يعنى فى أوقات كان بيضحك عليا الصراحة كنت بفترض حسن النية بس ده كان دايما للمرة الاولى وبس. بعد كدة ينضحك عليا اه بس بمزاجى ;) يعنى اعمل عبيط ومش فاهم ومحاولش اعلق ولا اعترض على اى كلام واعمل فى الاخر اللى فى دماغى كنت مستمتع بالناس و هم معتقدين انهم اذكياء اوى كدة كانوا بيصعبوا عليا انهم مصعبين الدنيا على نفسهم وعلى غيرهم .. كل واحد كان بيفكر ازاى يخلق مشكلة من العدم للتانى ويوقعوا فيها مش عارف ليه.
مشكلة ازلية انا عارف والكلام فيها كتير بس انا عايز اطلعه من جوايا =D
و طبعا كله عدت عليه الفترة الكبيرة اوى( من حضانة ولحد ما يتخرج) انه يتقاله بص ابن خالك بص ابن عمتك. بصى بنت خالتك بصى بنت عمتك. اهلك دايما يبقوا عايزينك تبقى زى حد منهم مش عارف ليه مش ممكن مثلك والدك يقلك بص لنفسك =D ده هو حتى كدة هيوفر كلمة. وانت مع الوقت (على تالتة ثانوى كدة) بتبقى اتعودت على البص خلاص طول ما انت ماشى فى حياتك تقعد تبص على فلان وعلان بغض النظر عن ان ربنا ممكن يكون اداله حاجات مش عندك واداك حاجات مش عنده وانت بتحاول تكون زيه و تلغى طبيعتك وانت ممكن تبقى احسن منه فى حاجات تانية كتير. وطبعا البص ده بيسبب الاحباط لانك بتقارن الميزة اللى فى الشخص ده بالعيب عندك!! ودى مقارنة لا تصح ابدا.
بداية الفشل دايما انك تقارن نفسك بحد لان المقارنة عمرها ما بتكون عادلة وغالبا بتبقى ثاسى على نفسك اوى. لو فعلا عايز تقارن .. قارن نفسك بنفسك. يعنى قارن نفسك دلوقتى بنفسك قبل اسبوع بنفسك قبل شهر وشوف مدى التغير وهل هو للأحسن ولا للأسوأ؟!
هى دى المقارنة الصح لو انت فعلا عايز تقارن نفسك بحاجة. وخليك دايما قنوع برزقك وقدراتك.. وابذلى اقصى ما عندك متشيلش حاجة من مجهودك فى جيبك لانه مش هينفعك غير لما تبذله. عشان لما بتبذل كل مجهودك ومتخبيش منه حاجة فى جيبك ربنا فى الاخر بيفتحها عليك من عنده هو كريم أوى!! والقناعة فى القدرات والرزق فايدتها انه مش و انت فى نص طريقك لهدفك تبص على الناس حواليك وتقول يااه بص ده عمل ايه وبص ده سوى ايه!! وتشغل نفسك بحياة الاخرين! خد منهم اللى يفيدك وبس تجاربهم او الاخطاء اللى وقعوا فيها عشان متفعش فيها انت كمان. لكن متحبطش من ان فى حد وصل قبلك ولا ان انت بدأت متأخر!! عشان لو احبطت هرجع اسالك بقىانت كنت ماشى فى الطريق ده ليه اساسا!! انت عارف انه الغاية الاولى والاخير هى عبادة ربنا وعمارة الارض فاذا كنا بنتعلم ولا بنشتغل فده هدفه ان احنا نقرب من ربنا اولا واخيرا!! عارف لو مشيت فى طريق ولقيت نفسك احبطت بسبب ان حد سبقك او حد عمل حاجة كبيرة وبقى مشهور وهو اصغر منك ولا اى سبب من الاسباب دى تعمل ايه؟؟ تقف وقفة راجل كدة وتسأل نفسك انت كانت نيتك ايه؟؟ كنت عايز جاه او شهرة او فلوس فى الدنيا وبس كدة؟! ولا كان هدفك ان ربنا يرضى عنك بسعيك ده؟ ولا انك تعلى من شأن نفسك ودينك بالعلم ده؟!
دايما راجع نفسك قبل ما تعمل اى حاجة وصفى النية عشان ربنا يكرمك
فى الاخر مش عارف انا ايه اللى كتبته ده ولا ايه المقصود منه بس هى افكار كانت فى دماغى و انا عامل البلوج دى ليا اكتب فيها اللى بفكر فيه عشان متجننش =( وبعدين اهو الواحد مع الوقت يتعلم يرتب افكاره طول ما هى مكتوبة كدة اسهل من وهى بتجرى فى دماغه وواضح ان المحاولة الاولى فشلت =D
(ملحوظة: أنا لا أرحب بالنقد على فكرة :p)
دى اول مرة اكتب فيها اى حاجة اكتر من اربع سطور بس هحاول ابقى منظم يعنى عشان الموضوع ده كان بيخلينى اتردد اكتر اى حاجة (اللى هو عدم التركيز.. ركز معايا وحياة أبوك) المهم.
من زمان وانا صغير كان اهلى واصحابى وقرايبى بيقولوا عليا ذكى او ونبيه ماشاء الله بس مش موجه تفكيرى فى الاتجاه الصح( من وجهة نظرهم طبعا) ويقولوا عليا طيب اوى(ساذج يعنى... برضو من وجهة نظرهم) و محترم أوى و أنا قاعد مكانى مش معترض بستقبل كلامهم بإبتسامة مكنتش ببقى فاهم هم مالهم بيا اساسا!! كان بيبقى نفسى اقلهم سيبونى فى حالى وخليكم فى نفسكم.
طبعا انا كنت نبيه ما شاء الله بس كنت بحب افكر كتير فى أى حاجة واشغل دماغى بكل حاجة وفضولى جدا بس المشكلة انى مكنتش بستخدم نباهتى دى فى انى اجمل الكلام او انافق الناس او اعرف الف وادور و طبعا ده كان شئ غلط فى نظر الناس ووالدى كان بيبصلى نظرة ازدراء كدة عشان انا مش بعرف اتعامل مع الناس(ساعتها مكنتش فاهم هو يقصد ايه وهو محاولش يفهمنى الصراحة برضو) كانت بتخلينى افقد ثقتى فى أى حاجة (وبعد كدة ييجى يقولى مالك مهزوز كدة!! اقله ايه طيب!!)
المهم كانت مشكلتى انى مبعرفش اكدب ولا الف و ادور والناس كانت معتقدة ان ده بسبب انى مش بفهم وغبى اجتماعيا!! مع انى كنت بكسب الناس بسهولة جدا بس بطيبتى وكنت بعتمد على كدة ليه الف و ادور واتجمل لما ممكن اكون بطبيعتى!! كانت الناس بتحاول تستغلنى ويوصلوا كلام لبعض عن طريقى و يمسكوا غلطة لاهلى عن طريقى برضو. مش هدعى انى كنت انبه الناس يعنى فى أوقات كان بيضحك عليا الصراحة كنت بفترض حسن النية بس ده كان دايما للمرة الاولى وبس. بعد كدة ينضحك عليا اه بس بمزاجى ;) يعنى اعمل عبيط ومش فاهم ومحاولش اعلق ولا اعترض على اى كلام واعمل فى الاخر اللى فى دماغى كنت مستمتع بالناس و هم معتقدين انهم اذكياء اوى كدة كانوا بيصعبوا عليا انهم مصعبين الدنيا على نفسهم وعلى غيرهم .. كل واحد كان بيفكر ازاى يخلق مشكلة من العدم للتانى ويوقعوا فيها مش عارف ليه.
مشكلة ازلية انا عارف والكلام فيها كتير بس انا عايز اطلعه من جوايا =D
و طبعا كله عدت عليه الفترة الكبيرة اوى( من حضانة ولحد ما يتخرج) انه يتقاله بص ابن خالك بص ابن عمتك. بصى بنت خالتك بصى بنت عمتك. اهلك دايما يبقوا عايزينك تبقى زى حد منهم مش عارف ليه مش ممكن مثلك والدك يقلك بص لنفسك =D ده هو حتى كدة هيوفر كلمة. وانت مع الوقت (على تالتة ثانوى كدة) بتبقى اتعودت على البص خلاص طول ما انت ماشى فى حياتك تقعد تبص على فلان وعلان بغض النظر عن ان ربنا ممكن يكون اداله حاجات مش عندك واداك حاجات مش عنده وانت بتحاول تكون زيه و تلغى طبيعتك وانت ممكن تبقى احسن منه فى حاجات تانية كتير. وطبعا البص ده بيسبب الاحباط لانك بتقارن الميزة اللى فى الشخص ده بالعيب عندك!! ودى مقارنة لا تصح ابدا.
بداية الفشل دايما انك تقارن نفسك بحد لان المقارنة عمرها ما بتكون عادلة وغالبا بتبقى ثاسى على نفسك اوى. لو فعلا عايز تقارن .. قارن نفسك بنفسك. يعنى قارن نفسك دلوقتى بنفسك قبل اسبوع بنفسك قبل شهر وشوف مدى التغير وهل هو للأحسن ولا للأسوأ؟!
هى دى المقارنة الصح لو انت فعلا عايز تقارن نفسك بحاجة. وخليك دايما قنوع برزقك وقدراتك.. وابذلى اقصى ما عندك متشيلش حاجة من مجهودك فى جيبك لانه مش هينفعك غير لما تبذله. عشان لما بتبذل كل مجهودك ومتخبيش منه حاجة فى جيبك ربنا فى الاخر بيفتحها عليك من عنده هو كريم أوى!! والقناعة فى القدرات والرزق فايدتها انه مش و انت فى نص طريقك لهدفك تبص على الناس حواليك وتقول يااه بص ده عمل ايه وبص ده سوى ايه!! وتشغل نفسك بحياة الاخرين! خد منهم اللى يفيدك وبس تجاربهم او الاخطاء اللى وقعوا فيها عشان متفعش فيها انت كمان. لكن متحبطش من ان فى حد وصل قبلك ولا ان انت بدأت متأخر!! عشان لو احبطت هرجع اسالك بقىانت كنت ماشى فى الطريق ده ليه اساسا!! انت عارف انه الغاية الاولى والاخير هى عبادة ربنا وعمارة الارض فاذا كنا بنتعلم ولا بنشتغل فده هدفه ان احنا نقرب من ربنا اولا واخيرا!! عارف لو مشيت فى طريق ولقيت نفسك احبطت بسبب ان حد سبقك او حد عمل حاجة كبيرة وبقى مشهور وهو اصغر منك ولا اى سبب من الاسباب دى تعمل ايه؟؟ تقف وقفة راجل كدة وتسأل نفسك انت كانت نيتك ايه؟؟ كنت عايز جاه او شهرة او فلوس فى الدنيا وبس كدة؟! ولا كان هدفك ان ربنا يرضى عنك بسعيك ده؟ ولا انك تعلى من شأن نفسك ودينك بالعلم ده؟!
دايما راجع نفسك قبل ما تعمل اى حاجة وصفى النية عشان ربنا يكرمك
فى الاخر مش عارف انا ايه اللى كتبته ده ولا ايه المقصود منه بس هى افكار كانت فى دماغى و انا عامل البلوج دى ليا اكتب فيها اللى بفكر فيه عشان متجننش =( وبعدين اهو الواحد مع الوقت يتعلم يرتب افكاره طول ما هى مكتوبة كدة اسهل من وهى بتجرى فى دماغه وواضح ان المحاولة الاولى فشلت =D
(ملحوظة: أنا لا أرحب بالنقد على فكرة :p)
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق